Η θάλασσα

Ο άνθρωπος και η θάλασσα
Άνθρωπε αδούλωτε, πάντα, τη θάλασσα θα λατρεύεις Η θάλασσα καθρέφτης σου: την ψυχή σου ανιχνεύεις Μες στον αέναο κι αλλεπάλληλο κυματισμό της, Κι ο λογισμός σου δεν είναι βάραθρο λιγότερο πικρό. Σ' αρέσει να βυθίζεσαι στον κόρφο της εικόνας σου· Την αγκαλιάζεις μ' ολόκληρο το είναι σου κι η καρδιά σου Κάπου κάπου ξεχνιέται απ’ την οχλοβοή της Μες τη βοή του άγριου κι αδάμαστου παράπονου. Είστε κι οι δυο σκοτεινοί και διακριτικοί Άνθρωπε, κανείς δεν βόλισε το βάθος των αβύσσων σου, Πόντε, κανείς δε γνωρίζει τα ενδόμυχα πλούτη σου, Τόσο ζηλότυπα τα μυστικά σας φυλάτε! Κι όμως να, εδώ και αναρίθμητους αιώνες Που αντιμάχεσθε δίχως έλεος μήτε τύψη, Αγαπάτε τόσο πολύ το θάνατο και τη σφαγή, Ω αιώνιοι αγωνιστές, ω αδυσώπητοι αδελφοί!
Charles Baudelaire, Τα άνθη του κακού, μτφ. Δέσπω Καρούσου, Αθήνα

Στατιστικά Ιστοσελίδας

Σήμερα 34
Χθες360
Τη βδομάδα 34
Προηγούμενη βδομάδα 1873
Το μήνα 3517
Προηγούμενο μήνα 3876
Σύνολο 81649
Χρήστες 0
Επισκέπτες 5
 

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player